Gnostycyzm- pierwsza próba przełożenia wiary na filozofię i wiedzę

Gnostycyzm, jako pogląd nie stworzony przez chrześcijan stał się jednak szybko jednym z sposobów tłumaczenia wiary na naukę oraz filozofię, po odpowiednim oczywiście zastosowaniu go do poglądów i dogmatów chrześcijańskiej wiary. To na jego podstawie po raz pierwszy starano się tłumaczyć cały świat, poprzez wiarę chrześcijańską. Gnostycyzm był doktryną, która dążyła do połączenia poglądów wschodnich i zachodnich, a dla których elementem łączącym miało się stać właśnie chrześcijaństwo. W efekcie powstała bardziej mitologia oraz teozofia, aniżeli wiedza prawdziwa. Gnostycyzm rozwijał się, przechodził przez różne, małe i duże przemiany i przystosowywał się coraz bardziej do wymogów wiary chrześcijańskiej. Swego szczytu doczekał się na przełomie drugiego i trzeciego wieku naszej ery, a jego początki miały miejsce w Syrii, lecz po jakimś czasie powoli przenosił się także na zachód, wraz z rozwojem całej myśli chrześcijańskiej. Była to jednak tylko pierwsza, a nie ostateczna próba przełożenia wiary na filozofię w chrześcijaństwie.

Biblijna wizja końca świata

„Księga Apokalipsy” czyli Księga Objawienie św. Jana wchodzi w skład Nowego Testamentu. Autorem jest św. Jan ewangelista, rybak, który wraz z bratem Jakubem został apostołem i najbardziej umiłowanym uczniem Chrystusa. W czasie męki Mistrza, trwał przy Nim do końca. Po śmierci Chrystusa podróżował ze świętym Piotrem. Potem osiadł się w Efezie, gdzie kierował Kościołem został zesłany na wyspę Patmos gdzie po objawieniu napisał Apokalipsę. Apokalipsa to słowo gr. złożone z wyrazu apo – z dala od czegoś, po za czymś; oraz kalypto – zasłaniać, zakrywać; zatem jest objawieniem, czyli odkrywaniem przeszłości w symbolicznych określeniach. Apokalipsa to również każde, dzieło którego treścią są wizje dziejów i końca świata; również objawienie, wizja, zjawisko przerażające, tajemnicze (a katastroficznym charakterze)W Biblii często używa się symboliki liczb np. liczba 7 (7 tajemnych pieczęci) symbolizujących po przez ich złamania – końcowy etap dziejów świata.We współczesnym języku dostrzec można motyw Apokalipsy, pojawia się motyw Apokalipsa przeczuta, Apokalipsa spełniona. Motyw apokaliptyczny spotkać można w sztuce późniejszych epokach (literatura, malarstwo).

Atena, wzór cnót wszelakich

Ta niezwykle inteligentna bogini od początku wiedziała co robi, ponieważ nie urodziła się w normalny sposób, ale po prostu wyskoczyła z głowy swojego ojca, Zeusa. Była przez niego zawsze kochana i ceniona, słuchał jej mądrych rad i często postępował tak, jak sugerowała. Przykład z władcy bogów wzięli także ludzie, ogłaszając Atenę boginią mądrości. W odróżnieniu od innych bóstw, Atena nie traciła czasu na głupstwa, na przelotne miłostki i romanse, ba, nie miała czasu nawet na prawdziwą miłość. Całe dnie spędzała na pracy, i, jak na boginię mądrości przystało, na wynajdywaniu rzeczy pożytecznych lub nowych zastosowań dla przedmiotów już znanych. Bywało, że rozmyślała, ale znacznie częściej wędrowała po świecie, pomagając rozstrzygać waśnie, walcząc w obronie niesłusznie napadniętych, głosząc sprawiedliwość i potępiając wiele ludzkich wad. Kochała stolicę Grecji, piękne Ateny, i stąd właśnie wzięło się jej imię. Jej ulubionym zajęciem było wyszywanie oraz innego typu zmagania z igłą, szydełkiem i nicią, raz nawet stanęła w zawody z pewną śmiertelniczką, księżniczką Arachne. Finał tej historii nie był zbyt szczęśliwy, ponieważ dzieła i Arachne, i Ateny, wyglądały równie pięknie, więc bogini uniosła się gniewem, podarła robotę księżniczki. Zasmuciło to dziewczynę do tego stopnia, że wolała się powiesić, niż dłużej znosić taką rozpacz. Wtedy dopiero zreflektowała się Atena i ożywiła nieszczęsną Arachne, dając jej nowy żywot – w postaci pająka.